Podstawowe narzędzie wentylacji: worek z zastawką, rezerwuarem tlenu i maską twarzową. Z tlenem 15 l/min i rezerwuarem daje wysokie stężenie tlenu we wdechu.
Kiedy używać
- Bezdech, NZK
- Niewydolny oddech (zbyt wolny, płytki) mimo udrożnienia
- Preoksygenacja przed zaawansowanym zabezpieczeniem dróg oddechowych
Przygotowanie
- Dobierz rozmiar worka (dorosły / dziecięcy / noworodkowy) i maski – od grzbietu nosa do bródki, bez zasłaniania oczu
- Podłącz tlen 15 l/min i rezerwuar; dołóż filtr i ew. zastawkę PEEP
- Udrożnij drogi oddechowe (odgięcie głowy, wysunięcie żuchwy, rurka ustno-gardłowa)
Krok po kroku
- Chwyt C-E: kciuk i palec wskazujący dociskają maskę (C), pozostałe palce unoszą żuchwę (E)
- Najskuteczniej we dwóch: jedna osoba trzyma maskę oburącz, druga ściska worek
- Wdech ok. 1 s, objętość do widocznego uniesienia klatki piersiowej (u dorosłego ok. 500–600 ml)
- RKO bez zaawansowanego udrożnienia: 30:2; po intubacji/SGA: 10 oddechów/min przy ciągłych uciśnięciach
- Pacjent z zachowanym oddechem: wspomagaj zgodnie z jego wdechem
👶 U dzieci
- U dzieci zaczynasz RKO od 5 oddechów ratowniczych
- Nie przeprężaj – objętość tylko do uniesienia klatki; u noworodka worek 250–500 ml
⚠️ Najczęstsze błędy
- Zbyt duże i zbyt szybkie oddechy – wdmuchiwanie powietrza do żołądka, regurgitacja, spadek powrotu żylnego
- Nieszczelna maska – ucieka objętość, rośnie hipoksja
- Brak rezerwuaru lub tlenu – znacznie niższe stężenie tlenu we wdechu
Opracowanie: QRMed · aktualizacja 2026-11. Opis ogólny – zawsze stosuj się do instrukcji producenta konkretnego urządzenia i procedur swojego podmiotu.