Proste przyrządy utrzymujące drożność górnych dróg oddechowych – odsuwają język od tylnej ściany gardła.
Kiedy używać
- Rurka ustno-gardłowa (Guedel): pacjent nieprzytomny bez odruchu wymiotnego, ułatwia wentylację workiem
- Rurka nosowo-gardłowa (Wendl): pacjent z zachowanym odruchem wymiotnym, szczękościsk, drgawki
Przeciwwskazania i ostrożność
- Guedel: zachowany odruch wymiotny
- Wendl: podejrzenie złamania podstawy czaszki lub urazu twarzoczaszki (przeciwwskazanie względne), zaburzenia krzepnięcia
Przygotowanie
- Dobór Guedela: od kącika ust do kąta żuchwy (lub płatka ucha)
- Dobór Wendla: od nozdrza do płatka ucha; średnica nie większa niż przewód nosowy
- Wendla nawilż żelem
Krok po kroku
- Guedel u dorosłych: wprowadź wklęsłością do podniebienia, w połowie obróć o 180° i wsuń do końca
- Wendl: wprowadzaj przez prawe nozdrze (ścięciem do przegrody), prostopadle do twarzy, ruchem obrotowym, bez siły
- Po założeniu oceń drożność i oddech; utrzymuj odgięcie głowy/wysunięcie żuchwy
👶 U dzieci
- U dzieci Guedela wprowadza się bez obracania – pod kontrolą wzroku, z odsunięciem języka szpatułką
⚠️ Najczęstsze błędy
- Za mała rurka – wpycha język do gardła; za duża – drażni krtań
- Wkładanie Guedela pacjentowi z odruchem wymiotnym – wymioty i zachłyśnięcie
- Wpychanie Wendla na siłę – krwawienie z nosa
Opracowanie: QRMed · aktualizacja 2026-11. Opis ogólny – zawsze stosuj się do instrukcji producenta konkretnego urządzenia i procedur swojego podmiotu.